| تبليغات | X |
تازه فهمیدم
که چرا همه
توان پرواز ندارند ...
آمدم...
کاش می شد تمامی انسانها را دهان شوم برای گفتن سلامی دوباره ...
کاش می شد برای باران لالایی وصال خوانم...
کاش می شد از تنهایی هایم در کویر چراغی سازم....
کاش می شد بر پیشانی لاتائلات ذهن پیرم دستمال خیسی بگذارم...
کاش می شد کوتاه ننویسم...
--------------------------------------------
تو بودی و نبودی ... همه جا بودی با آن اخم های در همی که معصومیت تبسمت از زیرش هویدا بود ...
با دعوا هایی که بر سر لانه زنبور های تکیده در ذهنم داشتی ...
هم غرش با گرگ هایی که می دیدم و هم آوا با رعد هایی که برقشان نور شب هایمان بود ...
با بارش باران هایی که اذیتمان می کردند ...
تو حتی توی بوی باران خورده بر کف تشنه کویر بودی ...
تو حتی تو استرس هایمان برای روزی نو ... روز های نو ....
تو بودی ...
حتی در شب هایی که با نور مهتاب نظاره گر عقرب ها و مار های کویر بودم ...
حتی در داستان هایی که اهالی عشیره تعریف می کردند ...
حتی توی آینه های اسپند مالی که عشایر به کپر هایشان آویخته بودند...
حتی توی بع بع بره ای که به ناگاه شب از شکم مادرش به دنیا سلام کرد ...
تو همه جا بودی ...
حتی تو زیبایی رنگین کمانی که غافلگیرمان کرد ...
وقتی یاد جمله ی .... هیچ کس تنها نیست ... همراه اول .... میوفتی ... وقتی چشماتو باز می کنی و سر می چرخونی جز برهوت و کویر خدا چیزی نمی بینی ... جمله رو می چرخونی و می کنیش : ... هیچ کس همراه نیست .... تنهای اول ...
آره دوستان ....
داستان از اونجایی شروع می شه که ما تصمیم گرفتیم این عید رو هم مثل ۳ سال گذشته تو پروژه باشیم و به معنای اصلی خدمت به خلق الله کنیم و جماعتی رو شب عیدی با نور برق خورشیدی خوشحال کنیم .... ولی وای اگه خدا نخواد چیزی بشه .... آسمون و ریسمونم ببافی نمی تونی کاری کنی ....
طبق برنامه ریزی باید ۸ فروردین بر می گشتیم به تهران عزیز و دود هواش که الهی من فداش بشم ....!!!
ولی ابر و باد و مه و خورشید و فلک همه دست به دست هم دادند و کویری که چهل سال رنگ بارون به خودش ندیده بود رو خوب سیراب کردند و البته ما رو زیر سقف ها محبوس .... چنان بادی میومد که آدم رو از جاش بلند می کرد حالا چه برسه به تاسیسات بدبخت خورشیدی ما ....
خلاصه ... ما گفتیم که احتمالا اینم از معرفت کردگاره و خدا رو شکر کردیم ... چون اگه این باد ها و بارون ها نمیومد شاید ما تا الآن خوراک عقرب های ۳۰ سانتی متری و مارهای افعی بیابونی اینجا شده بودیم.... از پشه ها و مگس هاش هم که نپرس... فکر کن یه گودزیلا در حال پرواز ... البته اینجا بزمجه های زیبایی هم داره که به قول یکی از دوستامون اژدها ... تازه ما با این شرایط به شدت آشناییم و باهاش همزیستی داریم...
ما کجاییم؟
پاسگاه شکاربانی بنو- ۹۳ کیلومتری روستای هورمود از توابع لارستان.... جنوبی ترین نقطه ی استان فارس... جایی که الآن که دارم با موبایلم این پست رو می ذارم دمای هوا ۳۹ درجه و رطوبت هوا ۵۴٪...
جای بسیار زیباییه .... نخل های خرما و درخت های کنار دور تا دورمون پراکنده شدند و بوته های بنه و خار تا اونجایی که چشم کار می کنه غالب پوشش گیاهی....
حالا خبر ناراحت کننده اینه که...به دلیل نادانی و بی تخصصی فروشنده و وارد کننده اینورتر ما کار نمی کنه.... یعنی احتیاج به یه کابل داره تا بتونیم با لب تاپ کانفیگور و پروگرمش کنیم .../// تمام تطیلات یا باید ۹۳۰ کیلومتر میومدیم تا تهران و بعد دوباره بر می گشتیم اینجا ... یا اینکه بمونیم اینجا و بعد تعطیلات جناب بازرگان وارد کننده کابل این ها رو برامون بفرسته بندر عباس و ما هم ۲۴۰ کیلومتر بریم اونجا و این کابل نا قابل رو بگیریم ... که ما راه دوم رو انتخاب کردیم ....
حالا فقط تو یه نقطه نمی دونم یه سیگنال پدر آمرزیده از کجا پیداش شده که من تونستم این پست رو با جی پی آر اس موبایلم آپ کنم ...
با تمام این امکانات کم ... همینجا عید که تموم شده رو به تمام شما دوستای عزیزم تبریک می گم و سالی سرتا سر عزت و سبزی و خرسندی براتون آرزو مندم ....
دوستون دارم ....
پایدار و سبز باشید
شروع های زیبا ...
خاطرات دلنشین ...
و سیه چشمانی پر از افسون ...
و لبخندی که خیال می کنی همیشه جاودان خواهد ماند ...
و دوستت دارم هایی که از رویا به کابوس بدل خواهند گشت ...
و موج گیسوانی که ...
هیچگاه عاشقانه هایت را ترک نخواهد کرد ...
چه تراژدی احمقانه ایست این عشق ...
با فوج پرستو ها می آید ...
و با انسداد فاصله ها محو می شود ...
بی هیچ الگوریتمی...
برای تفسیر منطقی این حماقت ...
و تنفر...
که همیشه ...
توان ان ام عشق است ....
ابر ها را نشان کرده بودم ...
می روم...
همچنان زیر برف...
تا غربی ترین نقطه ی بی انتهایی آسمان...
نشانم ابرکی بود تیره...
که شبیه تو بود اندکی ...
و مشغول آبیاری گلهای زرد بود ...
نمی دانم آخرین باری که
این راه را با کمک کولی های کودکی هایم آمده بودم کی بود؟!؟!؟!...
تمام تنم عطش بود و حرارت ...
تمام دلم آشوب، کاردستی تو ...
خیلی وقته گذشته ...
سردمه از این همه بی هوایی ...
نکنه تو هم یک روز...
که برای عیادت لاله ها رفته بودی..
راه این آسمان را گم کرده ای؟؟؟
وگرنه تو خورشید بودی و سرما...
جایی که تو بودی ... هویتی نداشت ...
سردمه و انگار این بی نهایت، تا بی نهایت ادامه داره ...
مسیر جاده چشمانت تغییر کرده یا ...
چقدر این جاده غریبه برای من ...
انگار در شهر خود، گم کرده راهم ...
نمی شناسمش این آسمان را...
دارم می میرم از سرما ...
از گلهای زرد خبری نیست ...
همه جا ابره ... آفتاب نیست ...
به فریادم برس ...
گم شده ام در آسمان بی تویی خودم ...
۱/۱۲/۹۰
می بینم که واقعا هیچ غلطی نمی توانم بکنم...
به خودم امیدوار می شم وقتی یاد اون حرف می افتم ....
چون احتمالا آمریکا هم از همین جا شروع کرده ...
چون من هم مثل او هیچ غلطی نمی توانم بکنم ....
خزعبلات ذهن پیرم...
همه جا حرف از گرونی و تورمه ...
سکه، دلار، طلا، خوراک، پوشاک ...
جالبه که با علم به این موضوع، باز هم بازار ها شلوغه و همه در حال خرید اجناس گرونند.
نمی دونم چرا هیچ کس حرف از حراجی ها نمی زنه ...؟!؟!؟!؟
صحبتی از اجناس استوک و تاناکورایی نیست ...
مثلاً : انسانیت 95% تخفیف خورده ... جوانمردی، غیرت، انساندوستی، 3 تا 100 تومن...
وجدان و انصاف جزو استوک ها شدن و شرف، هدیه ی تبلیغاتی شده....
ولی نمی فهمم چرا با این همه ارزونی اینا، کسی طرفشون پیدا نمیشه....
یکم انصافم خوبه که حداقل برای وقت گذرونی هم که شده، یه سر به این حراجی ها بزنیم.....
به دنیا اعتمادی نیست ...
بزرگ شده بود ...
از او پرسیدم : کبریت هایت کو؟!؟!
صورتش رنگ آتش شد...
سرخ ...
رنگ شرم ...
گفتم: کبریت بسته ای چند؟!؟!
نگاهم کرد ...
در نگاهش ذوب شدم ...
نگاهش پتکی به اندازه ی اورست دلتنگی شد ...
گفت : ...
کبریت هایم را نخریدند ...
مدت هاست تن می فروشم ...
... می خری؟!؟!؟!
۲۸/۹/۹۰ ۱ بامداد
به کوشش ثمره
قدم می زنم ...
تنها ...
خلوت باران های مانده بر زمین را می شکنم ...
قطره بارانی
گونه ام را می بوسد ...
و من ...
بوسه بر بخار دهانم می زنم ...
هوا سرد است و نیمکتی تنها ...
تن هایی من را به خود دعوت می کند ...
بی اعتنا به دعوتش
قدم هایم را تند تر می کنم ...
باران، بوسه باران می کند مرا ...
هوا سرد است و نمی دانم چرا ...
خیال و یاد تو به انجماد نمی رسد ...
گویا بخار دهانم
از آتشفشان درونم است ... به مرکزیت خاطراتت ...
فصل برف است و نمی دانم چرا ...
باران می خواهد خودش را برای گریه هایم لوس کند...
چونان کودکی کز حسادت چنگ می اندازد صورت کودکی دگر را
که روی پای مادرش نشسته ...
گونه ام با اشک هایم و باران درگیر است ...
تو به من بگو بانو !
تو با این همه سرما، این همه آتش را چگونه بر من نهادی؟!؟!؟
دمای بدنم هزاران درجه زیر صفر است ...
لیک ...
کلافه ام از آتش درونم...
عریان میشوم در این سرما ...
تا عطشم سیراب شود...
بانو ! بانو ! بانو ...
با شمعی در دست
از ظلمات درونم بیرون شو ..
تا مبادا راه را گم کرده ... باز آیی...
تا مبادا من مبتلا را ... مبتلا تر کنی ...
راه، هنوز می رود و من در پی راه ...
هنوز نمی توانم اشک و باران را از گونه ام تمیز دهم ...
هنوز آبراهه ها در آرامشند ...
و هنوز تن هایی نیمکت های پیاده رو، تنهاست ...
سام خدایاری
12/10/90
بومم از رنگ تهی ...
تنها تاریکی ز آن می تابد ...
هرچه می پاشم رنگ، هرچه می ورزم عشق ...
به خودش نور نمی گیرد، هیچ ...
اولش بهتر بود ...
بومکم بود سفید ...
و درختی کوتاه ...
در میانش قد علم کرده و خود نمایی می کرد ...
از آن دور دست ها ...
شاپرکی در پرواز ...
مست زهر چه از قلم مو می پاشید به بوم ...
زاغکی گریه کنان ...
پی مهربانی می گشت ...
ناگهان کوته درخت ...
از هجمه ی دسته کلاغان خم گشت ...
گرگ شب آمد و تنهایی ابر ها را با خود برد ...
شاپرک جست ز بوم ...
روشنی رفت ز دست ...
و صدای نفس مرگ به بومم پیچید...
هر کلاغی نغمه ای سرداد تلخ ...
یکی از آن ور بوم
با خودش می خواند :
قلم مو را به زمین انداز مرد ...
هرچه بیشتر می زنی نقش به بوم ...
دستت آلوده تر از خون به رنگ ...
وهم در دل من تخم نشاند...
بومکم اما هنوز ...
سرد و بی روحست ...
من برگشتم... پروژه با موفقیت تمام شد و دوباره آزادانه فعالیتم رو شروع می کنم...
از تمام اونهایی که غیبت تقریبا طولانیم نگرانشون کرد واقعا عذر می خوام....
امید که دوباره در پناه حق بتونم همراهتون باشم...
فعلا یا حق
دارم یه کارایی می کنم که ... تا حدود ۱۰ روز اگه دیدمتون که هیچ ... اگه ندیدمتون ... همگی حلالم کنید ... برام دعا کنید ....
-----------------------------------------------------------------------------------------------------
نیمه شب است ...
از آسمان دانه های مرواریی می بارد ... از هوا سرما ...
از چشمان من گریه ...
و رفتگری که در انتظار بیهوده ی پایان یافتن این تگرگ...
صبح است ... برف سر تا سر تن پوش خیابان را سپید کرده است ... و چشمان من ... ابری ...
نمی دانم باید با این برف خوشحال باشم یا برای تمام غم های درونم ... مردابی...
خدایا ... به فریادم رس ...
آیا انتظار من نیز مانند رفتگر بی خواب محله مان بیهوده است ؟؟؟بگو... با من بگو حکایت این همه پریشانی ام را ...
من که خود سراپا اشک شده ام و ناله ...
به فریادم رس ...
صدای نفسهات توی روحت می پیچید........نگاهت سعی می کرد از آخرین نقطه ای که می شد در افق دید کمی خودش را آن ور تر ببرد.............برمی گشت به روحت نگاه می کرد .......کسی نیست ....................کسی نیست...............خدا آنجا هم نیست.............دورتر از افق هم نیست........پشت آن کوه هم نیست.............نیست...............نیست؟
سرت را به پنجره اطاق بیمارستانت چسبوندی.............باد بی تاب بود...........دوست داشت کاری کند چیزی بگوید ولی تو هم او را نمی فهمیدی ....دور خودش می پیچید ............لای درختها..............دوباره خودش را به پنجره می چسباند و نگاهت ....................امید را التماس می کرد.....کمی ایمان می خواستی.............کاری نداشتی خدا هست یا نیست......امشب کارش داشتی..............باید باشد ..................باید باشد!
وقتی فکر می کردی کسی که تمام وجود توست............معنای زندگی توست ممکن است تا چند وقت دیگر نباشد تمام معنای نفسهایت برایت می شد کابوس!
به آسمان نگاه کردی.........چه غروب بی رحمی....چه قدر بی اعتنا.............چه قدر سرد!
آرام در حالی که تمام وجودت خشم بود زیر لب گفتی:
ـ خدا نمی دونم تا الان عزیزی داشتی که بفهمی از دست دادنش یعنی چی!
رعد و برق!...............باد رفت جایی که خیس نشود دلش داشت طوفان می شد!
صدات کرد!..............تمام وجودت التماس شد! برگشتی و بهش خیره شدی! بهت لبخند زد! به زور لبخند زدی!درد آور ترین لبخند دنیا.........بعضی وقتها گریه کردن چه قدر راحت تر است از لبخند زدن!
رفتی بالای سرش!
ـ چیزی احتیاج داری!
چه حرف مسخره ای! اون به زندگی احتیاج داشت!..........این سرطان لعنتی کاری باهاش کرده بود که فقط به زندگی احتیاج داشت!
ـ تشنه ام!
دکتر گفته بود آب براش سمه!..............نمی دونستی چی کار کنی! از نگاهت فهمید داری زجر می کشی!
ـ البته بیشتر از آب به آرامش تو احتیاج دارم!.....دوباره داری کفر می گی!........از نگاهت می فهمم دوباره داری کفر می گی!
ـ کفر یعنی چی! من دارم تو را از خدا می خوام ! این اسمش کفره؟....این که امشب به یک نفر ثابت کنه که واقعا خداست اسمش کفره!
ـ هزار بار ازت خواستم اینجوری حرف نزنی خدا قهرش می یاد!
خندیدی!................از ته دل!.....قهری بالاتر از گرفتن تو از من!
اخمش را توی هم کرد..........
دلت هزار تکه شد!
نشستی کنارش! خواستی دستش را بگیری!
دستش را کشید کنار!
ـ تو که می دونی من چه قدر عاشق خدا هستم..............چرا بهش کفر می گی!
اگه بمیری هم باز عاشقشی!
لبخند زد.....اینجوری می خوای مراقبت از بیمار بکنی !.....تو کی می خوای یکم تو دار باشی!
ـ تو داری می میری!......خودت هم خوب می دونی!
ـ من اگه بمیرم پیله تنگ جسمم رها می شم اون وقت تا ابد دور تو می گردم!
لباش خشک بود!.....لبخندش ماسید گوشه لبش!
تشنه بود!........................تشنه بود!
ـ فقط یکم آب برا من بیار!
ـ آب برات سمه!
ـ از تشنه مردن بدم می یاد!
ـ تو نباید بمیری.............چرا فکر من نیستی ............نه تو نه اون خدایی که اون قدر بهش ایمان داری! چرا جفتتون انقدر خودخواهید!
ـ با لبخند بهت نگاه کرد...............براش حرف زدن سخت بود!
ـ فقط برام آب بیار ..............تشنه ام!......خیلی زیاد!
تمام زندگیت از تو آب می خواست! بلند شدی رفتی بیرون! رفتی پیش یکی از پرستارها!
ـ مریض من تشنه شده آب می خواد!
ـ دکتر گفتند آب براشون بده!
ـ دکتر خودش تشنه باشه آب می خوره نمی خوره!
پرستار با اخم به تو نگاه کرد و به راهش ادامه داد!
نفهمیدی دویدی جلوش
داد زدی من یکم آب می خوام می فهمی!
سریع حراست بیمارستان دوید سمتت.....دستت را گرفت!
برگشتی و هلش دادی!..........................دو نفر از حراست دستت را از پشت گرفتند!
نمی شنیدی چی می گند!........صداها چه قدر گنگ بودند ! روحت درونت می پیچید!کاش دنیایی وجود نداشت!.....کاش فقط تو بودی و او..........کاش کسی می فهمید تو چه می گویی!
نگاهت افتاد به او...........چه قدر لاغر شده بود...........موهایش ریخته بود............شیمی درمانی هم بی جواب بود..........با آن حالش خودش را از اطاق کشانده بود بیرون!..............از لابه لای دستهای نگهبانان حراست رها شدی روی زمین..............اول روحت دوید سمت او بعد خودت................کنارش نشستی ..............
نگاهش توان نداشت مثل همیشه نگاهت کند آرام گفت: تشنه نیستم .......فقط کنارم باش............
پرستارها او را برگرداندن توی اطاق!.........نگهبانان دست تو را گرفتند که از بخش بیمارستان بیرونت کنند.........چه قدر ناتوان بودی در دستان آنها.....نگاهشان کردی ..............
ـ امشب شاید شب آخری باشد که کنارشم..........از اینجا بیرونم نکنید......می رم بیرون آرام می شم اومدم تو قول می دم ساکت باشم...........مثل یک بچه خوب........خدا هم همینو ازم می خواد............ساکت باشم...........ساکت........ساکت
ولی اونها تو را انداختند بیرون!...شب اجازه نداشتی پیش اون باشی!........راست می گفت قهر خدا می تونست بی رحم تر باشه!
توی حیاط بیمارستان یک سیگار روشن کردی! نمی دونستی باید چی کار کنی!.......احساس می کردی بیهوده ترین کار دعا کردنه!...فقط به آسمون نگاه کردی!..............نگاهت انقدر ساکت بود که هیچ معنایی نداشت!...............زیر باران سیگارت خیس شد............تو هم خیس شدی .........کسی صدایت کرد........برگشتی به آن پیرمرد نگاه کردی!.....یکی از کارکنان بیمارستان بود!
ـ پسر جان اینجا زیر باران می خوای سرما بخوری!....فکر می کنی تخت زیاد داره اینجا!......پاشو..........پاشو
نگاهش کردی.............و آروم گفتی:
ـ امشب شاید شب آخری باشه که کنارمه......ولی انداختندم بیرون!.............چشم انتظارمه.......از مرگ نمی ترسه ولی از تنهایی چرا.....من از فردا چه جوری زندگی کنم...غربتم را با کی تقسیم کنم!.بین این همه آدم چه قدر تنها می شم........اون به قول خودش می ره پیش خدا ولی من چی؟..بین این ادمهایی که میونشون می خوام خفه شم!........
ـ مگه زبونم لال تو خدایی پسر جون...............پاشو بریم تو!......خیس می شی اینجا..سرما می خوری ها...پاشو!
ـ اون آب می خواد تشنشه!
پیرمرد دست تو را گرفت و از زمین بلندت کرد....توان مقاومت نداشتی بلند شدی! زیر بارون از بیمارستان خارج شدید.........
ـ خونه من توی همین کوچه کنار بیمارستانه....شب بیا اونجا فردا خدا بزرگه!
ـ من باید کنارش باشم!
ـ راهت نمی دند که بیا صبح دم سحر یک دکتری می یاد خانه ما............بعد می گم با اون بیای بیمارستان!
وارد خونه پیرمرد شدید...........آروم رفتی یک گوشه نشستی!
پیرمرد برات چایی آورد
ـ بخور پسر جون گرم بیفتی!
ـ اون منتظرمه..............باید برم!
ـ اون الان خوابه............
ـ تو از کجا می دونی؟
ـ چون یک عمر اونجا کار کردم...................الان بهش دارو دادند خوابه!
ـ اگه بیدار نشه چی؟...اگه هیچ وقت بیدار نشه؟
ـ اولا که مرگ قسمتی از زندگی .مثل تولد................بدون هم معنا ندارند......ثانیا مگه زبونم لال خدایی که براش حکم بریدی؟
ـ خدا ؟تا الان چی کاره بود................چرا وقتی باید باشه نیست!
پیرمرد خندید................خدا برای بزرگ شدن هر آدمی یک برنامه داره..........اصلا اومدی روی زمین که بزرگ شی!..........تو مگه می دونی پشت دیوار خونه من چیه................چون نمی دونی هزار جور فکر می کنی.....مرگم همینه بابا جان...................پشت دیواره زندگی............یک نوزاد تا به دنیا می یاد گریه می کنه چون پیش خودش فکر می کرد بعد از رحم مادرش دنیا براش تموم می شه........زمین هم یک رحمه دیگست!
ـ من نمی خوام اون بمیره ...حداقل الان نه..............الان خیلی زوده!
ـ پس از خدا بخواه!
ـ مگه به حرفه منه.....خدا اونجا خداییشو داره می کنه براش فرقی نداره با مرگ اون چه بلایی سر من می یاد!
ـ معلومه که به حرفه تو اگه صلاح در این باشه...............امتحان کن...............شاید خدا می خواد تو دعا کردن را یاد بگیری...............شاید اصلا برای این اومدی که دعا کردن را یاد بگیری...............از ته دلت............دعا کن
صدای باران به قدری بلند شد که حرفهای پیرمرد لحظه ای گم شد!
پیرمرد بلند شد رفت کنار اطاق نشست..............رو به تو کرد و گفت دم صبح یک آقای دکتری می یاند اینجا....هر چند وقت یک بار می یاد............دستش حرف نداره......می گم مریضتو ببینه!
ـ لبخندی زدی................همه نا امیدند....دکترا قطع امید کردند!
ـ تا وقتی تو امید داشته باشی باید منتظر هر معجزه ای باشی!
به پیرمرد نگاه کردی و با لحن بدی گفتی:
ـ تو چون تو موقعیت من نیستی حرف قشنگ می زنی!
ـ من وقتی هم سن و سال تو بودم موقعیت تو را داشتم.............و چون تنها عزیز زندگیمو از دست دادم دادم به تو می گم که دعا کردن را امشب یاد بگیر.................چون من اون شب نخواستم یاد بگیرم..................چون من خلق شده بودم که دعا کردن را یاد بگیرم ...........و چون یاد نگرفتم تنها دلیل زندگیم را از دست دادم...........
ـ خواستی حرفی بزنی که پیرمرد شروع کرد زیارت عاشورا خواندن!
به دیوار تکیه کردی...........بدون اینکه بخواهی زمزمه دعای پیرمرد بغضت را شکاند .........با اشکت وضو گرفتی
بلند شدی
پیرمرد گفت با روحت دعا کن............از آنجایی که آمدی..............از اعماق دلت
و تو سوره حمد را خواندی....تمام وجودت بدون اینکه بخواهی شکر شد..............و لا به لای نمازت باران می بارید.......................سوره ناس شدی..............از همه چیز پناه آوردی به او.................از خودت.........از شر کفرهایت....از شر ایمانهایت......از شر بودنت......نبودنت.................
گویی دیگر نبودی....................
و دعایت پرواز مرغ مهاجری شد
و دعایت زمزمه لبان آن پیرمرد شد
و دعایت صدای گریه کودکی به هنگام زایمان شد
و تو دیگر تو نبودی!
ابر بودی.........................
بلندی یک کوه بودی که قله اش قنوت می خواند
تو دیگر تو نبودی!
اشک بودی
معنای آب بودی
آتش بودی
خاک بودی
دعای پیرزنی بر سر سفره ای بی نان بودی!
دعای مردی در میدان جنگ بودی!
دعای خورشید بودی از دعایت نور می بارید!
و تو دیگر تو نبودی!
روز اول آفرینش بودی!
شاهکار خلقت بودی!
چرخش گیتی بودی!
صدای یک دف در شبی بی پایان بودی!
یادت رفت که هستی!
کجایی؟..................هستی؟
و در دعایت عیسی را دیدی که بر صلیبش می کنند...............اشک شدی .......باران شدی تا کمی زخم زخمهایش آرام شود......................عیسی باید بزرگ می شد و تو زجر او را دیدی!
و در دعایت باد بودی...................در شبی آرام........................و علی را دیدی که هنوز تنهاییش را با چاه در میان می گذارد!............از تنهایی او سوختی!
و در دعایت شدی شبی مهتاب ...................و صدای گریه کودکی یتیم !
و در دعایت شدی دوای درمان عزیزت!
و در دعایت شدی آن روز ناپایان که مردی به آسمان چشم دوخت و گفت من تو را با آب معامله نمی کنم..................من سرم را برای تو به شمشیر تیز می دهم ولی به نوازشهای دلرحمانه تسلیم در برابر غیر تو هرگز!
و تو از هوش رفتی!.............از خستگی خوابت برد!
صدای اذان صبح می آمد!
پیرمرد تو را صدا کرد!
ـ پاشو آن مرد پزشک آمد!
توان نگاه کردن نداشتی......بدنت سبک بود!
آرام سلام کردی و گفتی :
ـ او تشنه است!
ـ می رویم....... برایش آب می بریم!
به آن مرد نگاه کردی.........نگاهش را کاش می توانستی تا ابد به یادگاری نگاهش داری!
ـ ولی دکتر ها گفتند آب براش سمه!
ـ خیلی وقتها دکترها هم اشتباه می کنند...................می رویم برایش آب می بریم!
و تو با پیرمرد و آن مرد رفتی!
ـ آن مرد جلو می رفت و تو و پیرمرد پشت سر او.................گویی با قدمهایش پرواز می کرد!
در بیمارستان همه خواب بودند.............رفتی بالای سر عزیزت.........بغضت ترکید.............چشمهایش را آروم باز کرد .......ولی توان باز نگه داشتنش را نداشت.............به زور تمام توانش را جمع کرد...همه وجودش لبخند شد
ـ اومدی؟
ـ برات آب آوردم!.....این آقا دکترند........می گند می تونی آب بخوری!
و اون مرد سر دختر را بالا آورد و به او آب داد و دستی روی سر او کشید!
تو کنار عزیزت نشستی!......دختر آرام خوابید!
ـ خسته بودی به آن دکتر نگاه کردی
ـ خوب می شود؟
او سرش را آرام تکان داد!
تمام وجودت آرامش شد!
خوابیدی!
صبح نگهبانها بیدارت کردند!.....چه قدر آرام بودی!....................دستان او را گرفته بودی چه قدر گرم بود.......
روزها گذشت و حال عزیز تو هر روز بهتر شد!
دکتر ها می گفتند ...امکان ندارد....هیچ غده سرطانی در سر او نیست!
یک روز رفتی بیمارستان آن پیرمرد را پیدا کنی.........هیچ کجا نبود!
رفتی پیش رییس بیمارستان!
در زدی رفتی تو!
ـ ببخشید می خواهم یکی از کارمندانتان را ببینم!.....که چشمت خورد به عکس آن پیرمرد که بالای اطاق زده بودند
ـ با تعجب گفتی همین آقایی که عکسشون اینجاست!
رییس بیمارستان با تعجعب گفت.........ایشون دکتر رضوانی بنیانگذار این بیمارستانند که ۵۰ سال پیش فوت کردند!
باورش چه قدر سخت بود!.............سراغ آدرس خونه قدیمیش را گرفتی که کنار بیمارستان بود.............رییس بیمارستان خندید و گفت تمام زمین های اطراف مال ایشان بود بعد از فوت همسرشون همش را وصل به بیمارستان کرد..............می گفتند دیوانه شده...............حرفهایی می زد که برای آدمهای عاقل غیر قابل درک بود!......الان اون زمین ها برج شدند.............دیدیم به درد بیمارستان نمی خورند..........
عزیزت می گفت آن شب که تو را از بیمارستان انداختند بیرون خواب تو را دیده که با یک آقایی بالای سر اویید!
گفتی خواب نبود..................با یک دکتری آنجا بودیم!
عزیزت به تو نگاه کرد.......بغضش ترکید...............گفت خواب بود
ـ گفتی خواب نبود.............
ـ گفت آن مرد لبانش خشک بود و به من آب داد!
گفتی تو از کجا فهمیدی!
ـ عزیزت فقط می بارید.................گفت چون شناختمش...............کیست که لبانش خشک باشد و به من آب دهد..................خواب بود!.........خواب بود؟
چند سال گذشت.................هزینه درمان چند کودک بیمار را قبول کرده بودید.........روزی یکی از کودکان با دیدن تو دوید سمتت................می خواست نقاشی اش را نشانت دهد
نقاش را گرقتی
ـ چه قدر قشنگ کشیدی...اینا کی اند کنارت عزیزم!
ـ اینا دیشب پیشم بودن...............این آقا پیرمرد خیلی مهربون بود................ولی این آقاهه خیلی بهتر بود
به نقاشی نگاه کردی!
تمام وجودت ساکت بود!
این آقا اسمش چی بود عمو جون!
ـ شما آدم بزرگا دروغگویید؟
چرا عمو جون!
چون همتون امام حسین را می گید میشناسید ولی این نقاشی را به هر کی نشون می دم می گه این آقا کیه..........بعد می خنده می ره!
سالها گذشت........................تو مردی......چند سال بعد هم عزیزت...............چه قدر با هم به این دنیای پر از شک و تردید ما می خندید!
قرنها گذشت ......من هنوز گاهی می نویسم............باران هم هنوز می بارد.............تو هم که هنوز داری بزرگ می شوی!.....
اصلا برای همین آمدیم که بزرگ شویم!
وقتی رازی را برایش زمزمه میکنی بدجور توی دلش نگه می دارد.
هیچ نمی بردش به سرتاسر دنیا تا به گوش همه آنها که دریا را تماشا می کنند در هرکجای دنیا برساند.
راز دار خوبی است ولی بعضی رازها را باید فاش کرد... بلند مثل موج
از این مملکتی که همش فیلتراسیونه !!!
دلم می خواد بتونم به یکی از این پذیرش هایی که داره برام میاد با فراق بال جواب مثبت بدم ....
آخه از اون هم می ترسم .... می ترسم که نتونم اونی باشم که اونا می خوان .... بعد احساس یه افغانی تو ایران رو توی اونجا داشته باشم ....
دلم می خواد بالا بیارم .... دلم می خواد تمام این آمار هایی رو که می شنوم بالا بیارم ...
دیروز داشتم تو اتوبان حکیم با ترافیک دست و پنجه نرم می کردم و رادیو گوش می دادم... وزیر کار گفت : تا پایان امسال ۲۵۰۰۰۰۰ فرصت شغلی ایجاد خواهد شد و در این صورت ما جزو معدود کشور هایی هستیم که در صد بیکاریمون بسیار پایینه!!!!!!!!
((((((متن اصلی خبر به نقل از تابناک : وزیر تعاون، کار و رفاه اجتماعی از ایجاد یک میلیون فرصت جدید شغلی در کشور در نیمه اول سالجاری خبر داد و گفت: نرخ بیکاری امسال نسبت به مدت مشابه سال قبل کاهش یافته است.
به گزارش خبرگزاری مهر، همچنین محمدرضا رحیمی امروز یکشنبه در نشست چهل و هفتم شورای عالی اشتغال با اشاره به گزارش ارائه شده از میزان فرصتهای شغلی ایجاد شده در 6 ماهه اول سال 90، از تلاشهای نظام بانکی کشور قدردانی کرد.
معاون اول رئیس جمهور اظهار داشت: بیتردید حضور و تلاش مجدانه بانک مرکزی و مدیران بانکی کشور نقش موثر و سازندهای در پیشبرد امور و رسیدن به اهداف اشتغالزای دولت داشته است.
رحیمی کاهش نرخ بیکاری در کشور نسبت به سال گذشته و موفقیتهای دولت در ایجاد فرصتهای شغلی را رضایت بخش ارزیابی کرد و افزود: آمارها حاکی از آن است که برنامههای اشتغالزایی دولت به شکل مطلوبی در حال اجرا است و این امر نوید بخش ایجاد 2.5 میلیون فرصت شغلی تا پایان سال جاری است.)))))))))))))))لینک خبر
البته که باید از سیستم بانکی تشکر کرد .... یهو یاد یه ۳ و یه علمه صفر افتادم ...
نمی دونم .... خدایا !!! پس من دارم کجا زندگی می کنم؟؟؟؟ همون موقع صدای تق تق از شیشه شنیدم ... نگاه کردم دیدم یه دختر بچه داره گل می فروشه .... اومدم ازش بخرم دیدم چند تا پسر هم دویدند که گردو فالی و سی دی و فال حافظ بفروشن بهم ....
دلم می خواست ازشون بپرسم که شما کجایی هستید؟؟؟؟ ایرانی نیستید؟؟؟؟ یا این کار شما هم جزو فرصت های شغلی ایجاد شده محسوب می شه .....
دلم می خواد بالا بیارم .... گوش تیز کردم به رادیو دوباره .....
یه بنده خدایی ظاهرا به کرمانشاه سفر کرده .... بیانیه استاندار کرمانشاه رو داشت می خوند....
"امام جمعه و استاندار کرمانشاه در آستانه سفر --------- به استان در پیامی اعلام کردند: بیگمان این سفر پرنور و لبریز از خیر و برکت منشا نزول انوار قدسیه و رحمت الهی بر دیار زاگرسنشینان غیور و غیرتمند خواهد بود."لینک اصلی خبر
خدایا !!! دلم می خواست ضبطم رو از جا بکنم و بندازم زیر پای این بچه های دست فروش تا له بشه ....
دیگه دارم یواش یواش فریاد می شم .... و فقط یه فریاده که فعلا فیلتر نشده: الهم عجل لولیک الفرج ..... الهم عجل لولیک الفرج .... فکر کنم یواش یواش این فریاد هم در گلو بمونه ....
دارم دیوونه می شم .... فکر کنم این سری از افغانستان هم اگه دعوت نامه برام بیاد جواب مثبت بدم ....
دارم می ترکم... دارم داغون می شم .... یکی یه چیزی بگه آروم شم .... از دیشب تا حالا بد جوری ریختم به هم ... نمی دونم ... شاید تا حالا بارها و بارها از این اخبار شنیده بودم ... به کرات دست فروش دیده بودم ... حتی برای اینکه دردشون رو درک کنم یه روز خودمم هم با لباس مبدل تو میدون توحید گل فروخته بودم .... ولی ... نمی دونم اینبار چرا اینقدر درد داشت .... انگار یه مسابقه بوکس ۲۰ راندی رو با ۲۰ راند شکست اومده باشم خونه .... دک و دهنم پره از خون و خونابه .... و پلکام باز نمیشه از تورم این همه دروغ.... خدایا صبری ... صبری ... صبر!!!!
الهم عجل عجل عجل لولیک الفرج..... بدون فیلتر .....
تا کاج جشن های زمستانی ات کنند
پوشانده اند صبح تو را ابر های تار
تنها به این بهانه که بارانی ات کنند
ای گل گمان مبر که به شب جشن می روی
شاید به خاک مرده ای ارزانی ات کنند
یوسف! به این رها شدن از چاه دل مبند
این بار می برند که زندانی ات کنند
یک نقطه بیش فرق رحیم و رجیم نیست
از نقطه ای بترس که شیطانی ات کنند
آب طلب نکرده همیشه مراد نیست !
گاهی بهانه ایست که قربانی ات کنند ...
شاعر: فاضل نظری
بوی خاک باران زده....
بوی تازگی و نشاط ....
........................................................................................................
دیشب که نتونستم بخوابم انقدر که توی ذهنم پر بود از افکار و محاسبات جورواجور.... ولی دم دمای صبح داشتم چرت می زدم که با صدای رعد و برق چرتم پرید.... این چند روزه نصفه شبا شاهد بارش های قشنگی بودم حتی جمعه شب یا بهتره بگم شنبه بامداد صدای تگرگ روحم و تازه کرد.... ولی هیچ کدوم به اندازه امروز صبح بهم حال نداد.... رفتم به قدیما !!!
انگار دیشب کتاب هایی که مدرسه داده بود و با خواهرام جلد کردیم و با ذوقی وصف نا پذیر شب و صبح کردم ... بوی باران من و برد به روزهای اول مهری که ذوق می کردم که دوستای جدیدم و ببینم و قرآنی که همیشه من سر صف می خوندم.... آخه من قبل از اول دبستان با مدرسه آشنا بودم و خوندن و نوشتن بلد بودم.... روز اول مهر سال ۶۷ همه داشتن تو بغل ماماناشون گریه می کردن که صف بستیم و من رفتم اون بالا و شروع کردم به خوندن قرآن و بعد ... خدایا --- خدایا --- تا انقلاب مهدی ... از نهضت خمینی ....
وای چه حس نوستالژی قشنگی.... چقدر این بو رو دوست دارم .... چقدر این صدا ها برام زیبان.... صدای شر شر بارون و خود نمایی رعد ... و برقی که همه جا رو روشن می کنه ..... چقدر دوست دارم برم زیر این بارون و خیس بشم .... ولی نمی دونم چرا یهو دیوونه شدم و افتادم یاد اون بی سرپناه هایی که این چند شبه دیدم ... یا بهتره بگم این چند شبه بهشون دقت کردم .... از زمانی که جنتی توی نماز جمعه گریه کرد برای بچه های سومالی و دلش سوخت واسه چهره های سیاه این بچه ها و اشکاشون داشتم دقت می کردم ببینم فجیع تر از این صحنه ها چرا انقدر برام آشناست .... و وقتی یه ذره سر چرخوندم دیدم دور و اطرافم پره از این آدما .... پره از گل فروشایی که التماس می کنن تا گل بخری ازشون تا شب دست پر برن خونه ....
داشتم فکر می کردم که چند نفر هستند که الآن به همین میزانی که من آسمون و دوست دارم دارن به آسمون فحش می دن؟؟؟؟ من دارم از صدای بارون لذت می برم ولی چند نفر این صدا به معنای خیس شدن کارتن زیرشونه؟؟؟؟ خدایا اینا گریه نداره؟؟؟ چرا پس نمی بینن اینا رو؟چرا اینقدر درد تو این جامعه هست؟ خدایا ! تو راست میگی یا اینا؟؟؟؟ مگه تو نمی گی که ظالم همیشه به سزای ظلمش می رسه ؟؟؟ پس کو؟؟؟ چقدر گوشمون و پر کردن از الهم کن لولیک الفرج؟ چقدر داد می زنیم که امام زمان بیا بیا؟ مطمئنی امام زمانی هست؟؟؟ یا اون بنده خدا اومده و سالهاست به جرم ادعای امام زمانی تو زندونه ؟؟؟؟ خدایا چرا باید این صدای قشنگ که از آروم ترین موسیقی های جهان آروم تره برای خیلی ها صدای ویرانی باشه ؟؟؟؟
خدایا .... همین جام .... نگام کن ....!!! این پایین !!! کنار این همه سیاهی.... شاید خودمو نتونی ببینی ولی اشک هام و حتما باید ببینی ....
عجب صبری خدا دارد ....
نمی دونم .... فقط دوباره و صد باره تکرار می کنم .... الهم کن لولیک الفرج....
آمدی... روی آخرین خاطراتم پا گذاشتی ...
اشک روزگار گذشته ام را درآوردی...
قدم قدم راه - که نه - خزیدی ... روی تن برگ خزان زده ی پارینه هایم ...
وزنی نداری ... ولی سنگینی نگاهت بر خط خط قلبم
نشان از سنگینی اندوه سالیان است برای تو ...
هرچه سرک می کشم ... هرچه می بینم ...
سایه ای نیست تو را ... ضل آفتاب دوازدهه ی ظهر وجودم ....
آمدی ... بعد از رفتنت...
سایه ات را اما ....
با نخستین نگاره های رفتنت در دفترم فروختی...
بانوی سایه فروش ...
سایه ات را چند فروختی که به سالیان عطش من ارزید؟؟؟؟
کدامین رهگذر بی سایه ای سایه ی بلند اما ظریف تو را ارزان خرید؟؟؟
ساکنان این شهر همه می دانستند حتی سایه لباس های آویخته به بند بانو در هرم آتش آفتاب ...
به پیری تعلق دارد که زیر سایه ی همین کوچک لچکان...
خنکای وجود بهشت را حس می کنه ... و بی خواب تا صبح به همین امید ...
آی رهگذر ... آی خریدار ....
و ... آی بانو ...
آمدی و زجه های از پیش تعیین شده ات را رگبار کردی بر گلبرگ های احساسم ...
آمدی و فریاد هایت تگرگ شد بر روح لطیفم ....
آمدی ... اما ....
...
دیگه شونه تخم مرغ هم پیدا نمی شه که سرمونو بذاریم روش و یه دل سیر گریه کنیم ....
